Op woensdag 13 september ben ik precies 41 weken zwanger. In de middag hebben we een controle in het Deventer ziekenhuis. De baby ligt al heel lang in onvolkomen stuit. We hebben alles geprobeerd: acupunctuur, moxa-therapie, spinning babies en twee uitwendige versies, maar het mocht niet baten. Omdat ik graag een stuitbevalling wil proberen, kozen we voor het ziekenhuis in Deventer. Daar zijn ze net even wat meer bedreven in stuitbevallingen en dat gaf me vertrouwen. Tijdens de controle maken we een plan voor als de bevalling de komende dagen niet vanzelf begint. Alle seinen staan nog op groen, dus met een gerust hart rijden we naar huis.
(Niet) rustig opstarten
De volgende ochtend word ik rond 5.00 uur wakker. Ik moet plassen en voel wat krampen. Weer voorweeën? Ik weet het niet zeker. Slapen lukt niet meer en ik merk dat de krampen iets heftiger worden. Ik begin te timen en merk dat ik niet meer lekker lig. Ondertussen probeer ik verschillende houdingen en af en toe zucht ik een beetje mee. Zou het begonnen zijn? Het lijkt er wel op. Rond half 7 wordt mijn vriend wakker. ‘’Gefeliciteerd met je verjaardag schat. Maar eh, ik denk dat het begonnen is…’’ Rustig wakker worden is er niet meer bij en hij springt meteen in de actiemodus.
Zoals afgesproken bel ik het ziekenhuis. Zij vinden dat we direct moeten komen, maar ik twijfel. Gelukkig komt mijn eigen verloskundige rond een uur of 9 eerst om te controleren of het echt begonnen is, zodat we niet voor niks naar Deventer rijden. Ze voelt: 1,5 cm ontsluiting en mijn weeën zijn regelmatig. In verband met de stuitligging moeten we meteen naar het ziekenhuis. Er is nog geen kamer vrij, dus met de boodschap dat we om half 11 terechtkunnen, beginnen we rustig onze spullen te pakken.
Wordt 14 ons geluksgetal?
We komen aan en krijgen kamer 14. ‘Hoe bijzonder’, denk ik nog: kamer 14 op 14 september, de dag dat mijn vriend jarig is en ons zoontje waarschijnlijk geboren gaat worden. We settelen ons in de kamer en de weeën nemen snel toe. Inmiddels hebben we het TENS-apparaat aangesloten en ik druk bij elke wee driftig op het knopje. Rond half 1 ‘s middags is het niet meer te houden. Ik lig op de grond, op het bed, de bal, de stoel… Niks helpt. De weeën komen zo snel, dat ik geen tijd heb om bij te komen. Ik ben in een weeënstorm beland en raak in paniek.
Het lukt me inmiddels niet meer om rustig te ademen, ik barst in huilen uit en schreeuw letterlijk om hulp. Ik houd het niet meer en wil een morfinepompje. De gynaecoloog geeft aan dat ik nog maar 3cm ontsluiting heb en dat een morfinepompje waarschijnlijk niet genoeg zal zijn. Ze stelt een ruggenprik voor. Ik weiger. Een ruggenprik wil ik vermijden; ik vind het doodeng.
Dan komt er weer een wee en ik roep dat ik NU een ruggenprik wil.
Van pijn naar fijn
Het zetten van de ruggenprik is een fluitje van een cent. Ik voel het nauwelijks en binnen een minuut is de pijn volledig weg. Ik kan weer lachen. De rest van de middag is heel relaxt. We maken het gezellig in de kamer, zetten een muziekje op en proberen wat te slapen. We trekken alles uit de kast om mijn oxytocinelevel te boosten. Rond 20.00 uur wordt mijn ontsluiting gecontroleerd: 7cm. De boodschap is dat het over 1,5 uur wel echt gevorderd moet zijn. Een stuitbevalling heeft namelijk nogal wat voorwaarden en een snel verloop is er één van.
Om 21.30 uur word ik weer gecontroleerd. Shit, 7,5cm… De gynaecologe geeft aan dat we toch beter voor een keizersnede kunnen gaan. De ontsluiting vordert niet snel genoeg en mijn baarmoeder begint uitgeput te raken, ondanks dat ik dat zelf niet voel. Mijn vliezen breken is geen optie, want dan zou de navelstreng onder zijn billen terecht kunnen komen en dat zou eindigen in een spoedkeizersnede. Voor de tweede keer die dag raak ik in paniek. Ik wil het niet. Kunnen we niet nog even wachten?
De keizersnede die ik niet wilde
Vreselijk vind ik het, maar ik weet ook dat een keizersnede nu de beste optie is. We laten het even bezinken en geven dan akkoord. Omdat het avond is en er verder geen bevallingen aan de gang zijn, is er voldoende tijd om al onze vragen te stellen en rustig aan te doen. We spreken af dat ze een gentle sectio uit gaat voeren. Om half 11 word ik door een donker en ogenschijnlijk verlaten ziekenhuis naar de OK gerold. Daar aangekomen gaat het snel. Mijn vriend moet zich omkleden en ik krijg meteen een nieuwe ruggenprik. Ik voel er helemaal niks van. Wat een opluchting. Mijn vriend komt bij mijn hoofd zitten en het doek gaat omhoog. Voordat ik het weet zegt de gynaecologe: ‘’Ik ben al begonnen hoor’’. Dat gaat snel, ik had het niet eens door!
Niet veel later gaat het doek weer naar beneden. We kunnen door het plastic heen meekijken hoe onze baby geboren wordt. We maken als eerste kennis met zijn billetjes. Het is onwijs bijzonder om te zien hoe hij uit mijn buik gehaald wordt. Nu ook zijn hoofd geboren is, legt ze hem meteen op mijn borst. Ik kus hem door het plastic heen en hij kijkt me met grote ogen aan. Hij begint te huilen en we weten dat het goed zit. Onze zoon Mees is geboren. Wat een geluk!
De start van ons nieuwe leven
Terwijl Mees twee meter verderop gecontroleerd wordt, voel ik me steeds slechter. Ik ben zo onwijs misselijk en weet van ellende niet wat ik moet doen. Ik krijg medicijn na medicijn, maar het werkt niet. Ik kan mijn hoofd niet draaien om mee te kijken met de controle, spugen lukt niet want ik ben verdoofd tot aan mijn borst en ik hoop maar dat dit snel overgaat. Omdat ik zo misselijk ben, kan Mees helaas niet direct na de controle bij mij gelegd worden. Ik voel me high en het gaat allemaal een beetje langs mij heen. Gelukkig is de operatie snel klaar. Ik word overgetild naar het bed en teruggereden naar onze kamer. Een goede les in totale overgave. De ruggenprik is eruit en met de seconde ebt de misselijkheid meer en meer weg.
Eenmaal terug op de kamer wordt Mees huid op huid op mijn borst gelegd en kan ons gouden uurtje beginnen. Wat is dit fijn. Alles is nu goed. We zijn allebei gezond. Hier, op 14 september in kamer 14, begint onze toekomst samen.
